“Elk afscheid is de geboorte van een herinnering“: met deze woorden van Salvator Dali sluit ik de blog over kerkelijk leven af. Vandaag is het 1 november, Allerheiligen: we gaan dan naar de kerkhoven en herdenken onze doden; nu met corona wil ik op deze manier het afscheid herdenken.
Er is een hele evolutie in bidprentjes: we beginnen bij 2 overgrootmoeders langs de Van der Veldenkant: Francisca Catharina Donders en Paulina Scheers. Ze waren beide sterke vrouwen, letterlijk en figuurlijk: dit wordt zelfs op het prentje van Paulina vermeld. Ze overleefden hun echtgenoot – Francisca zelfs 2 – en kregen elk 7 kinderen! Alhoewel Francisca vroeger stierf is er al een foto: aan haar kledij herken je duidelijk haar kempische roots. De tekst op de achterzijde van de prentjes is zeer godvruchtig en men kan nog 300 dagen aflaat verdienen! (zo lang na Luther!)
Onze grootouders hebben we nog gekend: grootvader Franciscus Ludovicus Van der Velden en grootmoeder Angelina Lauwryssen. Er komt al een aankondiging in de krant. Foto’s, met voor grootvader aan de voorkant al alle belangrijke zaken: een kort overzicht van zijn leven en ook van zijn kerkelijk leven. Op de achterzijde blijft het godvruchtig en er vallen nog altijd 300 dagen aflaat te verdienen. De begrafenisondernemer Heiremans zal de laatste tocht van vele familieleden begeleiden.
De begrafenis van grootmoeder hebben wij, de kleinkinderen, bewust meegemaakt. Het huis in de Florastraat 35 was gepaleerd en we gingen in stoet of in processie samen te voet, en in volgorde, naar de kerk. Ik voeg de doodsbrief bij, zo kan je misschien de begrafenisstoet ontcijferen.
Wie loopt er in de stoet? Gebruik de doodsbrief om de familieleden te herkennen!
Van de ene familie en de ene begrafenisstoet naar de andere. Mijn oom Juliaan Jozef Van Ackeren stierf zeer jong; ik heb hem nooit gekend. Er werd een foto van het sterfbed genomen; ons moeke had zelfs een broche met zijn foto. Julien was kajotter; dat wordt extra benadrukt op het bidprentje met woorden van Jozef Cardijn en priester Poppe. Er was een indrukwekkende begrafenisstoet, zeker als men er aan denkt dat het in volle oorlog plaats vond.
De Van der Veldens waren thuis met 6 broers en 1 zuster. Maria was amper 46 jaar toen ze stierf in 1966. De broers bleven langer leven, maar volgden elkaar vlug op. Na nonkel Jos die stierf voor hij zijn 50-jarig huwelijksjubileum kon vieren in 1995 volgden Albert, Frans en Pierre elkaar vlug op in 1996.
De broers hadden een traditie ingericht: elk jaar in november was er een mis voor de overleden ouders en zuster, telkens gevolgd door een samenkomst bij één van de broers. Wij, de kinderen, gingen ook al naar die mis. Die traditie hebben we verder gezet. Bij de begrafenis van ons vake heb ik aan de familieleden gezegd “We komen nu altijd bijeen in triestige omstandigheden, laat ons ook eens plezante dingen samen ondernemen”. Sindsdien hebben we onze jaarlijkse mis, die nu al jaren in Carolus Borromeus doorgaat gevolgd door een hapje of een drankje en sinds 1996 onze jaarlijkse uitstap in mei. En gewoonlijk zijn alle takken van de Van der Velden-stam vertegenwoordigd. Dit jaar kon het niet doorgaan door corona, maar deze blog is dus een soort “digitale” herdenking. Ik sluit dus af met fotootjes van een “even samenzitten na de mis” op 30 november 2008, toen nog in de Van Dyck met voor elke tak een vertegenwoordiger. Inderdaad, elk afscheid is de geboorte van een herinnering!
Lieve's genealogy site 
Knap gedaan Lieve
LikeLike